Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το δικό σου δικό μας και το δικό μου...κι αυτό δικό μας!




Εχθές είχαμε την πρώτη ενημέρωση γονέων στον παιδικό μας σταθμό και πήγα γεμάτη αγωνία και περιέργεια για να μάθω ποια είναι η «πρόοδος» της 3,5 ετών μοναχοκόρης μου. Φυσικά πλέον δεν τέθηκε θέμα προσαρμογής εφόσον διανύουμε πια τον δεύτερο χρόνο που το κοριτσάκι μου περνάει κάποιες ώρες σε ένα περιβάλλον διαφορετικό από αυτό του σπιτιού μας. 


Ποιο ήταν λοιπόν το θέμα που συζητήσαμε περισσότερο; Αυτό λοιπόν που έκανε την περισσότερη αίσθηση στις παιδαγωγούς το τελευταίο διάστημα ήταν η προθυμία της μικρούλας μου να μοιράζεται! Και όταν λέω να μοιράζεται δεν εννοώ φυσικά πληροφορίες και μυστικά αλλά τα παιχνίδια της, είτε αυτά που της ανήκουν και τα παίρνει από το σπίτι είτε αυτά που ανήκουν στο σταθμό και τα χρησιμοποιεί κάποια στιγμή μέσα στις σχολικές της ώρες. 


Δε θα κρύψω πως χάρηκα ιδιαίτερα που μαθαίνω πως το μωρό μου εξελίσσεται σε ένα δοτικό νήπιο καθώς σύμφωνα με τη δασκάλα της, αυτή η κατάκτηση θεωρείται πολύ σημαντική, ειδικά για ένα μοναχοπαίδι. Το θέμα λοιπόν είναι πως αυτή είναι μία κατάκτηση που δεν πάσχισα καθόλου για να την επιτύχει. Πάντοτε θεωρούσα πως δεν πρέπει ποτέ να πιέσουμε ένα νήπιο να μοιραστεί τα παιχνίδια του, αντιθέτως πρέπει να το βοηθάμε να κατανοήσει πως τα πράγματα που μας ανήκουν έχουμε το δικαίωμα να τα χειριστούμε με όποιον τρόπο θέλουμε και δεν μπορεί κανείς να μας υποχρεώσει να τα δώσουμε.


Μετά από τη συνάντηση αυτή λοιπόν κάθισα κάτω, σκέφτηκα και έβαλα σε μία σειρά στο χαρτί μου τις συμπεριφορές, τις συνήθειες και τις πράξεις μας που μπορεί να βοήθησαν στο να οδηγηθεί η Σ. σε αυτήν την κατάκτηση. 


1. Δεν το πιέσαμε να μοιραστεί: 
Το είπα και πριν πως για ‘μενα είναι πολύ σημαντικό το παιδί να αναγνωρίζει ποια αντικείμενα είναι δικά του και πώς μπορεί να τα χρησιμοποιήσει, να αισθάνεται την ασφάλεια πως κανείς δεν μπορεί να το αναγκάσει να αποχωριστεί κάτι δικό του εάν εκείνο δεν επιθυμεί.


2. Δεν απαιτήσαμε από άλλο παιδί να μοιραστεί μαζί μας:
Ε ναι, όλοι έχουν ίσα δικαιώματα! Όπως εμείς δεν είμαστε υποχρεωμένοι να μοιραστούμε εάν δεν επιθυμούμε έτσι και οι άλλοι πρέπει να έχουν την ίδια επιλογή. Τα παιδιά συλλέγουν συνεχώς πληροφορίες από το περιβάλλον τους, από τις συμπεριφορές των άλλων ανθρώπων, αποτυπώνουν συζητήσεις και βάσει όλων αυτών οδηγούνται σε συμπεράσματα. Εάν λοιπόν καλλιεργηθεί στο μυαλό τους η έννοια της ισότητας αρχίζει σιγά σιγά να προκύπτει η έννοια της ανταλλαγής.


3. «Εάν θέλεις να παίξεις εσύ με το παιχνίδι του θα πρέπει κι αυτό να παίξει με το παιχνίδι σου».  Δεν είναι κακό, δεν είναι εκβιαστικό, είναι απλώς μία φυσική συνέπεια, διότι εάν πάρεις από το άλλο παιδάκι το παιχνίδι του, μετά εκεἰνο με τι θα παίξει; Μήπως με το δικό σου; 


4. Προσφέραμε την ασφάλεια πως θα το πάρει πίσω!
Έχετε σκεφτεί για ποιο λόγο τα παιδιά δε θέλουν να δώσουν τα παιχνίδια τους; Μα φυσικά τα πιάνει άγχος αποχωρισμού. Αυτό τι σημαίνει; Πως νομίζουν πως εάν το δώσουν, πιθανότατα δε θα το ξαναδούν, θα είναι για πάντα!! Αυτή η ανασφάλεια είναι που πρέπει να αντιμετωπιστεί! Να αποκτήσει τη σιγουριά πως «δεν έγινε τίποτα! Το δίνω και όποτε το χρειαστώ θα το πάρω πίσω!»


5. Ξυπνητήρι!!! (η υπέροχη ιδέα της φίλης μου της Μελβίνας) 
«Λοιπόν παιδάκια ανταλλάξτε παιχνίδια και θα βάλουμε ξυπνητήρι! Σε 5 λεπτά που θα ακούσετε το ντριν θα ανταλλάξετε ξανά!» Αυτή είναι μία σπουδαία άσκηση για να μάθουν να δίνουν αυτό που παίζουν και να ασχολούνται με κάτι άλλο. Επίσης το ξυπνητήρι σαν χτυπήσει δε μπορεί να αμφισβητηθεί το γεγονός του χρόνου που πέρασε!


6. Δώσαμε το καλό παράδειγμα:
Τι καλύτερο από το να γίνεσαι εσύ ο ίδιος το παράδειγμα προς μίμηση για το «mini me» σου? «Εγώ με τη νονά που είμαστε κολλητές ανταλλάζουμε συνέχεια ρούχα, παπούτσια!» «Όταν ανταλλάζεις είναι σαν να έχεις περισσότερα!!» Τελικά, λέγε λέγε, κάτι μένει ;-) 


7. Διαβάσαμε μερικά παραμύθια με σχετικά διδάγματα.
Είναι ένας πολύ όμορφος τρόπος να περάσεις ένα μήνυμα χωρίς να δημιουργείς την αίσθηση του κηρύγματος. Ένα παραμύθι που μας άρεσε πολύ και είναι επίκαιρο και χειμωνιάτικο είναι το "Τα καπέλα της Χιονοχώρας" από τις εκδόσεις "διόπτρα"



Λίγο πολύ αυτά ήταν τα «μυστικά» για να γίνεται το παιχνίδι με τα άλλα παιδιά πιο ευχάριστο! Φυσικά υπάρχουν και οι δύσκολες μέρες που δε θέλει να δει άνθρωπο, πόσο μάλλον να παίξει με άλλα παιδιά, ή υπάρχουν και οι προτιμήσεις, σε άλλους δίνουμε σε άλλους όχι, άλλους τους εμπιστευόμαστε περισσότερο, άλλους λιγότερο. Αυτό ισχύει για εμάς που είμαστε ενήλικες, (εγώ π.χ. δε μοιράζομαι το φαγητό μου - Joey doesn't share food!!! ) γιατί να μην ισχύει και για τα παιδάκια;

Ελπίζω να βρήκατε ενδιαφέρον το πρώτο μου άρθρο που! Εάν έχετε κι άλλες ιδέες ή συμβουλές να μας δώσετε, μπορείτε να τις μοιραστείτε στα σχόλια ή στο www.facebook.com/mamatrexa

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πού πήγαν όλοι οι φίλοι;

«Αγάπη μου θυμάσαι τότε που το σπίτι μας ήταν συνεχώς γεμάτο από κόσμο; Που καλούσαμε συνεχώς φίλους και κάθε φορά οι συγκεντρώσεις γίνονταν σαν ένα μικρό πάρτυ; Τι απέγιναν όλοι αυτοί οι φίλοι;»
Χμ… για να σκεφτώ…..
Και τότε σχηματίστηκε το συννεφάκι δίπλα στο κεφάλι μου, με την ατάκα ενός καλού φίλου, που μου την είχε πετάξει όταν του είπα πως θα γινόμουν μανούλα: «Όταν θα γίνετε γονείς, θα κάνετε το μεγάλο ξεκαθάρισμα φίλων, θα δεις!»

Και πράγματι είδα! Τον πρώτο καιρό δεν το καταλαβαίνεις και πολύ, έχει αλλάξει ήδη τόσο πολύ η ζωή σου που δεν προλαβαίνεις να δώσεις σημασία στο «με ποιους φίλους εξακολουθείς να έχεις επικοινωνία, με ποιους έχεις χαθεί, με ποιους πρέπει να επικοινωνήσεις…». Έχεις βάλει πια τις προτεραιότητες ενός άλλου μικροσκοπικού ανθρώπου πάνω από τις δικές σου και αυτό φαίνεται σε όλα: τα ωράρια ύπνου, ξύπνιου, φαγητού, βόλτας, δεν είναι τα δικά σου αλλά του μωρού. Oι βόλτες αλλάζουν μορφή και σκοπό, δεν είναι πια για ‘σένα αλλά κυρίως για το μωρό. Ψάχνεις μόνο …

Διακοπές με το παιδί; Αυτά είναι τα παιχνίδια που πρέπει να έχει στο σακίδιό του!

Ετοιμάζεσαι για διακοπές με το μικρό σου αγγελουδάκι (ή διαβολάκι;;;;) ; Διαισθάνομαι πως έχεις μία μικρή ανησυχία για την προσαρμογή του στο νέο περιβάλλον, μακριά από το χώρο του και τα παιχνίδια του. Σίγουρα δε μπορώ να σε βοηθήσω πώς θα το κάνεις να φάει και να κοιμηθεί στις ώρες που έχει συνηθίσει, αλλά θα πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσεις παρακάτω γιατί θα σου προτείνω 6 + 1 παιχνίδια που πρέπει να πάρεις μαζί σου εάν θέλεις να κρατήσεις το ενδιαφέρον του ζωντανό και τη βαρεμάρα του σε χαμηλά επίπεδα (γιατί όλοι ξέρουμε τι παθαίνουν τα γλυκούλια μας όταν βαριούνται: γκρινιάζουν! Ω ναι !)
Έχω κάνει αρκετά ταξίδια με την 4χρονη πλέον μοναχοκόρη μου, άλλοτε με παρέα που έχει κι άλλα παιδιά κι άλλοτε  εντελώς μόνες μας, κι έχω καταλήξει σε μερικά παιχνίδια που αφενός δεν πιάνουν πολύ χώρο στις αποσκευές , αφετέρου κρατούν πολύ απασχολημένα τα παιδιά. Δώσε βάση:

1)Σετ πλαστελίνης: Καταλαβαίνω πως πιθανότατα δεν την επιτρέπεις μέσα στο σπίτι. Το ξέρω, τρίβεται, λερώνει, πατιέται και δε β…