Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού: Σήμερα ας μάθουμε για την ομορφιά του «διαφορετικού».


Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού
Σήμερα ας μάθουμε για την ομορφιά του «διαφορετικού».

Η σημερινή επέτειος είναι πολύ σημαντική για την ανθρωπότητα και για το μέλλον αυτού του κόσμου. Είναι η Παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων και κατά του ρατσισμού που καθιερώθηκε μόλις λίγα χρόνια μετά από ένα ιδιαίτερα θλιβερό συμβάν: Στις 21 Μαρτίου του 1960, έγχρωμοι φοιτητές διαδήλωναν ειρηνικά κατά των νόμων του Απαρτχάιντ, που είχε επιβάλλει το καθεστώς της λευκής μειοψηφίας στη χώρα (νόμοι που ενίσχυαν την ανισότητα ανάμεσα στις φυλές). Μία εν ψυχρώ επίθεση της αστυνομίας της ρατσιστικής Νοτίου Αφρικής είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τις ζωές τους 70 νέοι άνθρωποι.


6 χρόνια μετά ο ΟΗΕ καθιέρωσε αυτήν την ημέρα για να μας καλέσει να προβληματιστούμε, να ενώσουμε τις φωνές μας και να προσπαθήσουμε να επηρεάσουμε τις νεότερες γενιές κατά του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και υπέρ της αποδοχής και της αγάπης απέναντι στο διαφορετικό.
Σήμερα συμπληρώνονται πια 53 χρόνια από την καθιέρωσή της, μα χρειάζεται να γίνουν ακόμα μεγάλα βήματα για να μπορέσουμε να πούμε πως έχουμε αποβάλει τον ρατσισμό από τις καρδιές μας. Το μίσος και οι επεκτάσεις του εμφανίζεται συνεχώς μπροστά μας και το συναντάμε οποιαδήποτε στιγμή πάμε να υπερασπιστούμε κάτι διαφορετικό, κάτι ασυνήθιστο, κάτι που μας «ξενίζει». Το πιο θλιβερό γεγονός είναι πως το συναντάμε ακόμα και στα σχολεία, ανάμεσα σε παιδιά μικρών ηλικιών κι αυτό δεν δικαιολογείται. Ή μήπως δικαιολογείται;

Κάπου εδώ έρχεται να μας καλύψει με τα λόγια του ο Nelson Mandela που είχε πει:

«Κανείς δεν γεννιέται, μισώντας κάποιον για το χρώμα του δέρματος, την καταγωγή ή τη θρησκεία του»

και συνέχισε λέγοντας το πιο απλό:


«Εφόσον οι άνθρωποι μπορούν να διδαχθούν το μίσος,
μπορούν να διδαχθούν και την αγάπη, γιατί η αγάπη έρχεται πιο φυσικά στην ανθρώπινη καρδιά, παρά το αντίθετο»


Γιατί να μην προσπαθήσουμε λοιπόν να καλλιεργήσουμε την αγάπη στις καρδιές των παιδιών μας; Γιατί να μην σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε ρατσιστικές εκφράσεις στα σπίτια μας; 
Γιατί να μην σταματήσουμε να κατακρίνουμε το διαφορετικό με κάθε ευκαιρία;

Αντιθέτως μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας την ομορφιά της ποικιλομορφίας σε αυτόν τον πλανήτη, τις διαφορετικές κουλτούρες των λαών, τα ήθη και τα έθιμά τους. Υπάρχουν τόσα συναρπαστικά και ενδιαφέροντα πράγματα που μπορούμε να ανακαλύψουμε ερευνώντας τις συνήθειες των διαφορετικών λαών.

Η κόρη μου, που είναι σχεδόν 4 χρονών είχε ξεκινήσει να με ρωτάει συχνά για διάφορα πράγματα που της φαίνονταν ξένα. Εκείνη τη στιγμή, συμπτωματικά, σαν μάννα εξ’ ουρανού ήρθε στα χέρια μας ένα καταπληκτικό βιβλίο που μπόρεσε να εξηγήσει και να λύσει αρκετές από τις απορίες της.

Πρόκειται για το βιβλίο «Τα παιδιά του κόσμου» από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ και είναι ένα βιβλίο αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά σε κάθε γωνιά της Γης! Και γιατί αυτό; Γιατί μέσα από τις σελίδες του θα μάθετε για λαούς, κουλτούρες, συνήθειες που σίγουρα δεν ξέρατε ούτε εσείς ούτε τα παιδιά σας! Η κάθε σελίδα του βιβλίου αυτού κρύβει θησαυρούς γνώσεων ικανούς να σας κάνουν να αγαπήσετε και να ενδιαφερθείτε για άλλες φυλές, τόπους και θρησκείες. Μία τέτοια μέρα είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσατε να κάνετε στο παιδί σας και στη βιβλιοθήκη του σπιτιού σας.


Τα παιδάκια μας είναι τα μόνα πλάσματα του πλανήτη που μπορούν να σώσουν την ανθρωπότητα. Είναι το ίδιο το μέλλον και πρέπει να τους διδάξουμε μόνο την αγάπη και την αποδοχή, κάτι που θα πετύχουμε μόνο εάν υιοθετήσουμε αυτή τη στάση κι εμείς οι ίδιοι.

Ο ρατσισμός είναι ακόμα μαζί μας. Αλλά εναπόκειται σε εμάς το να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για αυτόν και ελπίζουμε πως θα τον ξεπεράσουμε. 

Rosa Parks*


*Η Ρόζα Παρκς (Rosa Louise McCauley Parks, 4 Φεβρουαρίου 1913 - 24 Οκτωβρίου 2005) ήταν Αμερικανίδα ακτιβίστρια που σήμερα αναφέρεται ως «Μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων».

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πού πήγαν όλοι οι φίλοι;

«Αγάπη μου θυμάσαι τότε που το σπίτι μας ήταν συνεχώς γεμάτο από κόσμο; Που καλούσαμε συνεχώς φίλους και κάθε φορά οι συγκεντρώσεις γίνονταν σαν ένα μικρό πάρτυ; Τι απέγιναν όλοι αυτοί οι φίλοι;»
Χμ… για να σκεφτώ…..
Και τότε σχηματίστηκε το συννεφάκι δίπλα στο κεφάλι μου, με την ατάκα ενός καλού φίλου, που μου την είχε πετάξει όταν του είπα πως θα γινόμουν μανούλα: «Όταν θα γίνετε γονείς, θα κάνετε το μεγάλο ξεκαθάρισμα φίλων, θα δεις!»

Και πράγματι είδα! Τον πρώτο καιρό δεν το καταλαβαίνεις και πολύ, έχει αλλάξει ήδη τόσο πολύ η ζωή σου που δεν προλαβαίνεις να δώσεις σημασία στο «με ποιους φίλους εξακολουθείς να έχεις επικοινωνία, με ποιους έχεις χαθεί, με ποιους πρέπει να επικοινωνήσεις…». Έχεις βάλει πια τις προτεραιότητες ενός άλλου μικροσκοπικού ανθρώπου πάνω από τις δικές σου και αυτό φαίνεται σε όλα: τα ωράρια ύπνου, ξύπνιου, φαγητού, βόλτας, δεν είναι τα δικά σου αλλά του μωρού. Oι βόλτες αλλάζουν μορφή και σκοπό, δεν είναι πια για ‘σένα αλλά κυρίως για το μωρό. Ψάχνεις μόνο …

Διακοπές με το παιδί; Αυτά είναι τα παιχνίδια που πρέπει να έχει στο σακίδιό του!

Ετοιμάζεσαι για διακοπές με το μικρό σου αγγελουδάκι (ή διαβολάκι;;;;) ; Διαισθάνομαι πως έχεις μία μικρή ανησυχία για την προσαρμογή του στο νέο περιβάλλον, μακριά από το χώρο του και τα παιχνίδια του. Σίγουρα δε μπορώ να σε βοηθήσω πώς θα το κάνεις να φάει και να κοιμηθεί στις ώρες που έχει συνηθίσει, αλλά θα πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσεις παρακάτω γιατί θα σου προτείνω 6 + 1 παιχνίδια που πρέπει να πάρεις μαζί σου εάν θέλεις να κρατήσεις το ενδιαφέρον του ζωντανό και τη βαρεμάρα του σε χαμηλά επίπεδα (γιατί όλοι ξέρουμε τι παθαίνουν τα γλυκούλια μας όταν βαριούνται: γκρινιάζουν! Ω ναι !)
Έχω κάνει αρκετά ταξίδια με την 4χρονη πλέον μοναχοκόρη μου, άλλοτε με παρέα που έχει κι άλλα παιδιά κι άλλοτε  εντελώς μόνες μας, κι έχω καταλήξει σε μερικά παιχνίδια που αφενός δεν πιάνουν πολύ χώρο στις αποσκευές , αφετέρου κρατούν πολύ απασχολημένα τα παιδιά. Δώσε βάση:

1)Σετ πλαστελίνης: Καταλαβαίνω πως πιθανότατα δεν την επιτρέπεις μέσα στο σπίτι. Το ξέρω, τρίβεται, λερώνει, πατιέται και δε β…

Το δικό σου δικό μας και το δικό μου...κι αυτό δικό μας!

Εχθές είχαμε την πρώτη ενημέρωση γονέων στον παιδικό μας σταθμό και πήγα γεμάτη αγωνία και περιέργεια για να μάθω ποια είναι η «πρόοδος» της 3,5 ετών μοναχοκόρης μου. Φυσικά πλέον δεν τέθηκε θέμα προσαρμογής εφόσον διανύουμε πια τον δεύτερο χρόνο που το κοριτσάκι μου περνάει κάποιες ώρες σε ένα περιβάλλον διαφορετικό από αυτό του σπιτιού μας. 

Ποιο ήταν λοιπόν το θέμα που συζητήσαμε περισσότερο; Αυτό λοιπόν που έκανε την περισσότερη αίσθηση στις παιδαγωγούς το τελευταίο διάστημα ήταν η προθυμία της μικρούλας μου να μοιράζεται! Και όταν λέω να μοιράζεται δεν εννοώ φυσικά πληροφορίες και μυστικά αλλά τα παιχνίδια της, είτε αυτά που της ανήκουν και τα παίρνει από το σπίτι είτε αυτά που ανήκουν στο σταθμό και τα χρησιμοποιεί κάποια στιγμή μέσα στις σχολικές της ώρες. 

Δε θα κρύψω πως χάρηκα ιδιαίτερα που μαθαίνω πως το μωρό μου εξελίσσεται σε ένα δοτικό νήπιο καθώς σύμφωνα με τη δασκάλα της, αυτή η κατάκτηση θεωρείται πολύ σημαντική, ειδικά για ένα μοναχοπαίδι. Το θέμα λοιπόν είναι πως αυτή…