Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εγώ κι ο γρύλος μου

Εγώ και τ' αυτοκινητάκι μου, τ' αυτοκινητάκι μου κι εγώ, είμαστε δύο φίλοι αχώριστοι κι έχουμε μια σχέση εξάρτησης. Δηλαδή μόνο από τη δική μου μεριά. Εκείνο θα ήθελε πολύ να το σκάσει! Μάλιστα, τις νύχτες, το έχω ακούσει πολλές φορές να προσπαθεί να λύσει το χειρόφρενο και να τσουλήσει στην κατηφόρα, γι' αυτό και το παρκάρω πάντοτε στο ίσιωμα. Κι αναρωτιέμαι, πραγματικά, γιατί; Τι του λείπει; Την ασφάλειά του την έχει, τα σέρβις του τα κάνει, τα λάστιχά του τα φροντίζω, από βενζίνη προσπαθώ, σχεδόν πάντα, να μη μένω! 
Έχει όμως ζήσει κι αυτό κάποιες δυσάρεστες εμπειρίες κι αν έχει ενημερωθεί κι από τους προκατόχους του, θα ξέρει σίγουρα πως είναι σε αβέβαιη θέση. Σήμερα σκέφτηκα να σου διηγηθώ μερικά περιστατικά που μου έχουν συμβεί, ἠ καλύτερα που έχω προκαλέσει, στο δρόμο, γιατί θέλω να γίνω παράδειγμα προς αποφυγή για όλες τις μαμάδες οδηγούς.

Πριν από αρκετά φεγγάρια, πολύ προτού γίνω μαμά και λίγο πιο υπεύθυνη (χμ...), εργαζόμουν σε μία μεγάλη εταιρία ως σύμβουλος διαφήμισης. Η εταιρία αυτή μου είχε εμπιστευτεί ορισμένα εργαλεία για τη δουλειά μου: ένα smartphone, ένα laptop κι ένα αυτοκινητάκι. Εκείνο το εταιρικό αυτοκινητάκι λοιπόν, ήταν υπέροχα -κακόγουστα- διακοσμημένο περιφερειακά και άνωθεν από διαφημιστικά αυτοκόλλητα, ξέρεις, λογότυπα, σλόγκαν κι ό,τι άλλο είχε σχεδιάσει εκείνος ο ταλαίπωρος γραφίστας κατόπιν εντολής του marketing manager! Μέχρι να έρθει η στιγμή της αποχώρησής μου από την εταιρία και της παράδοσης του αυτοκινήτου, είχα καταφέρει να αναγκάσω το φανοποιό να αλλάξει όλα τα μέρη του αυτοκινήτου με αποτέλεσμα να επανέλθει στο όμορφο λευκό του χρώμα 🙈  👍  Πώς;;; Να, διάβασε μερικά από τα "συμβάντα" που με έκαναν θρύλλο στην εταιρία:

1) Βγήκα από stop και τράκαρα έναν πελάτη της εταιρίας!
Αυτά συμβαίνουν! Ήμασταν σε μικρή πόλη για να καλύψουμε τις ανάγκες των τοπικών επιχειρήσεων. Θα μπορούσα να πέσω πάνω σε οποιονδήποτε γνωστό. Ήταν απλά θέμα πιθανοτήτων.

2) Χτύπησα τροχονόμο!
Θα σε καθησυχάσω λέγοντάς σου πως δεν έπαθε κάτι. Μόνο έπεσε λίγο κάτω 😲. Ήταν και πολύ αδύνατος.  😇 Εγώ ένα μικρό σκούντηγμα του έκανα και σωριάστηκε 💁. Τη συγκεκριμένη ιστορία την έκρυβα για πολύ καιρό από τους γνωστούς και φίλους μου αλλά όσο περνούν τα χρόνια τη βλέπω πιο "ανάλαφρα" και την παραδέχομαι. Η εξέλιξη αυτής της ιστορίας ήταν λίγο αστεία. 2 μέρες μετά μου τηλεφώνησε ο τροχονόμος να μου πει πως ήταν μία χαρά, δε χτύπησε και πως δε θα προχωρούσε σε μήνυση. Λίγο αργότερα δέχτηκα τηλεφώνημα από την τροχαία της περιοχής για να μου ζητήσουν να περάσω από το τμήμα ώστε να καταθέσω το συμβάν. Έτσι κι έγινε! Πήγα εκεί χαμογελαστή, με τη συνοδεία του συντρόφου μου (σημερινού συζύγου μου - τι έχει ζήσει κι αυτός...) για να πω τι ακριβώς έγινε. Η ερώτησή τους ήταν "Μήπως θα θέλατε να καταθέσετε μήνυση για αστική ευθύνη; Για να σας αποζημιώσει το κράτος για την όποια ζημιά προκλήθηκε στο όχημα;" 

3) Με τράκαρε ο μπροστινός μου κάνοντας όπισθεν.
Αυτό είναι το μόνο περιστατικό για το οποίο δεν έφερρα καμία ευθύνη, αλλά που θα μπορούσε να συμβεί μόνο σε 'μένα. Ήμουν λοιπόν στο Ναύπλιο, φρεσκοχτενισμένη από το κομμωτήριο, έτοιμη για το γάμο της αδερφής μου που θα γινόταν σε 2 ώρες και πήγαινα για να παραλάβω τη νυφική ανθοδέσμη. Μπροστά μου κινούνταν κανονικά στην πορεία του ένα αυτοκίνητο με σπασμένο προφυλακτήρα και χιλιοτρακαρισμένο γύρω γύρω. Ξαφνικά σταματάει 5 μέτρα μπροστά μου, σταματάω κι εγώ, εκείνο βάζει όπισθεν κι αρχίζει να πλησιάζει, να πλησιάζει, να αγνοεί τις κόρνες μου και μπαμ 💥μου τη ρίχνει. Βγήκε λοιπόν έξω και μου ζητούσε να τον αποζημιώσω, επειδή ήμουν από πίσω, κι ως γνωστό ο πίσω πληρώνει 😂😂 Φυσικά ήρθε η τροχαία κι έλυσε το θέμα αλλά μέχρι να γίνει  αυτό, σχεδόν έχασα το γάμο!

4) Λάστιχο ; Ε όχι μόνο μία φορά. Αλλά έχω φρέσκο περιστατικό, με το δικό μου αυτοκίνητο, όχι πια το εταιρικό.
Φαντάσου λίγο το σκηνικό. Είναι νύχτα, είσαι στο δρόμο της επιστροφής από φιλικό σπίτι που είχες πάει με το παιδί σου (που πλέον κοιμάται) για παιχνίδι με το παιδί της φίλης, κατάλαβες! Ο δρόμος είναι επαρχιακός γιατί μένεις σε προάστιο της Ανατολικής Αττικής, κοινώς σε χωριό. Είναι εντελώς σκοτεινά, δεν περνάει ψυχή, το κινητό σου έχει κλείσει από μπαταρία, αλλά δεν ανησυχείς γιατί γνωρίζεις καλά τη διαδρομή. Την έχεις ξανακάνει 20-30 φορές. Ξαφνικά ακούς ένα μπαμ, φσσσςςςςςςς, σταματάς στην άκρη, βγαίνεις έξω στα σκοτάδια και διαπιστώνεις πως το λάστιχό σου είναι flat! Τι κάνεις; Ευτυχώς δε χρειάστηκε να μάθω γιατί τα γεγονότα δε συνέβησαν ακριβώς έτσι. Ήταν μέρα μεσημέρι, είχα 12% μπαταρία, δεν είχα το παιδί μαζί μου, πάρκαρα στο χώρο στάθμευσης αλυσίδας cafe κι όταν ξεπάρκαρα άκουσα το φσσσςςςςς. Στο σημείο που είχα σταματήσει υπήρχε ένα σίδερο το οποίο μου έσκισε εντελώς το ολοκαίνουργιο λάστιχό μου. Η εξέλιξη ηταν θετικότατη καθώς είχα ρεζέρβα κι εξοπλισμό κι ένας γλυκύτατος κύριος με ελεύθερο χρόνο προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει. 

Γιατί όμως ξεκίνησα έτσι την περιγραφή της τελευταίας ιστορίας; Το έκανα γιατί έχει τύχει πολλές φορές να γυρίζω νύχτα με το παιδί από κάπου περνώντας από σκοτεινούς απομονωμένους δρόμους, χωρίς μπαταρία στο κινητό κι ευτυχώς που δε μου έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο. Αυτές οι ιστορίες είναι όλες υλικό για σκέψη. Έγραψα αυτές τις ιστορίες γιατί πραγματικά θέλω να δεσμευτώ για τα παρακάτω:

1) Θα έχω πάντα βενζίνη.
2) Θα έχω πάντα φορτισμένο κινητό.
3) Δε θα κυκλοφορώ άσκοπα μέσα στα σκοτάδια, σε απομακρυσμένες περιοχές μαζί με το παιδί.
4) Θα ελέγχουμε τον αέρα στα λάστιχα τακτικά.
5) Δε θα οδηγώ όταν είμαι πολύ κουρασμένη.

Σου έχει συμβεί ποτέ κάτι σχετικό, που να σε φέρει σε πολύ δύσκολη θέση. Θα ήθελα να το μοιραστείς μαζί μου για να μου δώσεις κι άλλη τροφή για σκέψη.

Σχόλια

  1. Γέλασα τόσο πολύ! Πόσο απολαυστική ήσουν! Ιδίως, στο σημείο με τον τροχονόμο, γονάτισα!😂

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εντάξει, ότι στο τέλος η ιστορία έχει και ηθικό δίδαγμα με πέθανε!χαχα. Γελάω αλλά οδηγικά δεν είμαι καλύτερη, απλά μέχρι στιγμής δε μου έχει τύχει κάτι και συνήθως κυκλοφορώ με μπαταρία στο κινητό!��

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πού πήγαν όλοι οι φίλοι;

«Αγάπη μου θυμάσαι τότε που το σπίτι μας ήταν συνεχώς γεμάτο από κόσμο; Που καλούσαμε συνεχώς φίλους και κάθε φορά οι συγκεντρώσεις γίνονταν σαν ένα μικρό πάρτυ; Τι απέγιναν όλοι αυτοί οι φίλοι;»
Χμ… για να σκεφτώ…..
Και τότε σχηματίστηκε το συννεφάκι δίπλα στο κεφάλι μου, με την ατάκα ενός καλού φίλου, που μου την είχε πετάξει όταν του είπα πως θα γινόμουν μανούλα: «Όταν θα γίνετε γονείς, θα κάνετε το μεγάλο ξεκαθάρισμα φίλων, θα δεις!»

Και πράγματι είδα! Τον πρώτο καιρό δεν το καταλαβαίνεις και πολύ, έχει αλλάξει ήδη τόσο πολύ η ζωή σου που δεν προλαβαίνεις να δώσεις σημασία στο «με ποιους φίλους εξακολουθείς να έχεις επικοινωνία, με ποιους έχεις χαθεί, με ποιους πρέπει να επικοινωνήσεις…». Έχεις βάλει πια τις προτεραιότητες ενός άλλου μικροσκοπικού ανθρώπου πάνω από τις δικές σου και αυτό φαίνεται σε όλα: τα ωράρια ύπνου, ξύπνιου, φαγητού, βόλτας, δεν είναι τα δικά σου αλλά του μωρού. Oι βόλτες αλλάζουν μορφή και σκοπό, δεν είναι πια για ‘σένα αλλά κυρίως για το μωρό. Ψάχνεις μόνο …

Διακοπές με το παιδί; Αυτά είναι τα παιχνίδια που πρέπει να έχει στο σακίδιό του!

Ετοιμάζεσαι για διακοπές με το μικρό σου αγγελουδάκι (ή διαβολάκι;;;;) ; Διαισθάνομαι πως έχεις μία μικρή ανησυχία για την προσαρμογή του στο νέο περιβάλλον, μακριά από το χώρο του και τα παιχνίδια του. Σίγουρα δε μπορώ να σε βοηθήσω πώς θα το κάνεις να φάει και να κοιμηθεί στις ώρες που έχει συνηθίσει, αλλά θα πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσεις παρακάτω γιατί θα σου προτείνω 6 + 1 παιχνίδια που πρέπει να πάρεις μαζί σου εάν θέλεις να κρατήσεις το ενδιαφέρον του ζωντανό και τη βαρεμάρα του σε χαμηλά επίπεδα (γιατί όλοι ξέρουμε τι παθαίνουν τα γλυκούλια μας όταν βαριούνται: γκρινιάζουν! Ω ναι !)
Έχω κάνει αρκετά ταξίδια με την 4χρονη πλέον μοναχοκόρη μου, άλλοτε με παρέα που έχει κι άλλα παιδιά κι άλλοτε  εντελώς μόνες μας, κι έχω καταλήξει σε μερικά παιχνίδια που αφενός δεν πιάνουν πολύ χώρο στις αποσκευές , αφετέρου κρατούν πολύ απασχολημένα τα παιδιά. Δώσε βάση:

1)Σετ πλαστελίνης: Καταλαβαίνω πως πιθανότατα δεν την επιτρέπεις μέσα στο σπίτι. Το ξέρω, τρίβεται, λερώνει, πατιέται και δε β…

Το δικό σου δικό μας και το δικό μου...κι αυτό δικό μας!

Εχθές είχαμε την πρώτη ενημέρωση γονέων στον παιδικό μας σταθμό και πήγα γεμάτη αγωνία και περιέργεια για να μάθω ποια είναι η «πρόοδος» της 3,5 ετών μοναχοκόρης μου. Φυσικά πλέον δεν τέθηκε θέμα προσαρμογής εφόσον διανύουμε πια τον δεύτερο χρόνο που το κοριτσάκι μου περνάει κάποιες ώρες σε ένα περιβάλλον διαφορετικό από αυτό του σπιτιού μας. 

Ποιο ήταν λοιπόν το θέμα που συζητήσαμε περισσότερο; Αυτό λοιπόν που έκανε την περισσότερη αίσθηση στις παιδαγωγούς το τελευταίο διάστημα ήταν η προθυμία της μικρούλας μου να μοιράζεται! Και όταν λέω να μοιράζεται δεν εννοώ φυσικά πληροφορίες και μυστικά αλλά τα παιχνίδια της, είτε αυτά που της ανήκουν και τα παίρνει από το σπίτι είτε αυτά που ανήκουν στο σταθμό και τα χρησιμοποιεί κάποια στιγμή μέσα στις σχολικές της ώρες. 

Δε θα κρύψω πως χάρηκα ιδιαίτερα που μαθαίνω πως το μωρό μου εξελίσσεται σε ένα δοτικό νήπιο καθώς σύμφωνα με τη δασκάλα της, αυτή η κατάκτηση θεωρείται πολύ σημαντική, ειδικά για ένα μοναχοπαίδι. Το θέμα λοιπόν είναι πως αυτή…